Depresja wieku podeszłego (powyżej 60-65 lat) to poważne, często niedodiagnozowane schorzenie, mylone z demencją lub naturalnym starzeniem. Objawia się głównie bólami somatycznymi, przewlekłym smutkiem, apatią, zaburzeniami snu (wczesne budzenie) i spowolnieniem, a rzadziej jawną płaczliwością.
Wymaga wielokierunkowego leczenia (leki, psychoterapia) ze względu na wysokie ryzyko samobójstw.
Kluczowe objawy depresji u seniorów:
- Maski somatyczne: Dolegliwości bólowe, zaparcia, problemy kardiologiczne, zmęczenie, które nie mają jasnej przyczyny fizycznej.
- Zaburzenia poznawcze i spowolnienie: Problemy z pamięcią, koncentracją, spowolnienie ruchowe i mowy (tzw. rzekoma demencja).
- Zmiany nastroju: Chroniczny smutek, przygnębienie, brak energii, wycofanie z życia społecznego, poczucie bezsensu.
- Zaburzenia rytmu dobowego: Wczesne poranne budzenie się, bezsenność lub nadmierna senność.
Przyczyny depresji w podeszłym wieku:
- Biologiczne: Zmiany naczyniowe w mózgu, choroby neurodegeneracyjne, przewlekłe stany zapalne.
- Psychospołeczne: Samotność, izolacja, śmierć współmałżonka, utrata sprawności fizycznej, przejście na emeryturę.
- Leki: Skutki uboczne przyjmowania wielu leków jednocześnie (polipragmazja).
Leczenie i wsparcie:
- Farmakoterapia: Leki przeciwdepresyjne nowej generacji, dobrane tak, by nie wchodziły w interakcje z innymi lekami.
- Psychoterapia: Szczególnie terapia poznawczo-behawioralna, pomagająca w adaptacji do nowej sytuacji życiowej.
- Aktywizacja: Zachęcanie do kontaktu z ludźmi, hobby, umiarkowanej aktywności fizycznej.
Ważne: Depresja u starszej osoby nie jest normalnym elementem starzenia się. W przypadku zauważenia objawów (apatii, narzekania na bóle, izolacji), należy skonsultować się z lekarzem geriatrą lub psychiatrą).
Do pobrania
